 Ik mocht recentelijk een gesprek faciliteren tussen 3 studenten (een groep van 19 representerend), en hun studieleider. De studenten voelden zich niet gezien, niet serieus genomen. Het gesprek daarover leek steeds onmogelijk. Het rommelde in de groep. Het woord Onveilig was gevallen. Op zijn minst was er boosheid, frustratie, verdriet. In een morsig lokaal zaten we om tafels besmeurd met verf. De stoelen kraakten. De zon scheen door de hoge ramen.
|
De Kleine Professor
schrijft over de groei van cliënten, studenten én zichzelf.
Laat je e-mailadres achter en ontvang een mail als er een verse blog is!
Archieven
Augustus 2026
Categorieën
Alles
|
RSS-feed